Since ages this community had been a marginalised species, always looked upon as a nuisance and disease-prone entity. But now this cockroach community is quite elated these days as the social media has suddenly started promoting its importance.

Agree, in the advertising sector it does get some limelight and is used as a marketing product. But framed in a negative sense, as an antagonist ( trading their negative traits for business). 

But now the community has gained popularity as it has entered Indian politics with a party bearing its own name. The fan following and impact on the social media is so huge and deep that many are demanding these cockroaches for fighting elections against the central government. The depressed Indian political parties are seeking a new collaboration with these sophisticate cockroaches. 

Some political parties are so moved and excited that they have demanded declaring cockroaches as an endangered species and imposing ban on the products like HIT and fleet. 

The long-perceived notion that cockroaches spread disease is a myth, in fact, some researchers have shared its research explaining health benefits of domesticating cockroaches. 

 Some enthusiasts  have even adopted a few cockroaches and started nurturing them. The market has identified the trend and initiated promoting 'home made cockroach food.' 

The opposition party is contemplating having  'a cockroach ministry welfare scheme' if it, at all, came to power. 

See, in Modi's era even cockroaches are enjoying 'Achche Din.'

  

Make Yourself more appealing, Shiva.

 Tricky this one, Shiva ( your nick name). It is not about potential, credential or your ability to understand the game. It is not even about your skin colour. 

Nowadays in cricket being glamorous, attractive, having the skill to engage the audience is a  prerequisite. 

You can have a vast amount of  technical understanding of the game. You may have the ability to explain technical nuisance of batting and bowling. The bat angle, transfer of weight, still head, full face of the bat or say grip of the ball, seam position, wrist movement, delivery point. But cricket has evolved, in fact, it keeps on evolving every day. 

Just like the cinema the entertainment quotient of cricket, too, has got heavy weightage, especially in T-20s cricket. 

How well you can decorate, costumize the situation with your rhyming, impulsive, dramatizing dialogues and commentary, defines your market valuation. Add some anecdotes of past events, then makes it more interesting. 

The Audience watches cricket with eyes and ears. Your oratory skill defines how well you can engage them with the game. 

Just for a demo:

Recall that famous test match against Australia on Gabba year 2021. Tense final moments at the fag end of the match,  Rishabh Pant's heroics. We were on the verge of winning that test. That Rishabh Pant's punch to long off, the ball slowly rolls to the boundary line, and we won that match. Vivek Rajdan in the commentary box describing that running moment. With the adrenaline rush he delivered that famous dialogue with intense emotions "Tuta hai Gaba ka ghamand." This tag line became legendary. 

Such emotion-catching comments, dialogues elevates viewership. And today's media is hungry for viewership. 

Likes of Ravi Shastri, Sunil Gavaskar, Harsha Bhogale these gentlemen adapted themselves to this transformation quite subtly. 

So Sir, your value as a competent commentator has not degraded, but  the peers have added relevant marketing skills to make themselves more appealing. 

The Harshad Mehta story; the series worth watching

 

The Harshad Mehta story; the series worth watching

Introduction:- 

Of late web series are slowly engrossing online entertainment segment. It has  its own set of viewership (Maybe because of its spicy content having foul and abusive language, swearings, bold and sexual scenes in ample amount). 

The Sacred Game, Mirzapur, The Family Man, Four more shots, please to name a few. In these super spicy and bold streamings one sober but equally powerful web series stands apart 'Scam 1992, The Harshad Mehta Story.

The cast, the characters, the gripping and fluent storyline, high class acting standard, all these factors have contributed strongly in making it a blockbuster success. 

 

The Storyline:- 

Money, everybody long for. The more we earn the more we desire for accruing and accumulating it. The time factor is of prime importance here. The 80's era; slow-paced life and very limited means of earnings. 

Working professional had its own pace, (Poor) salary earners growing at snail's pace, small businesses, in those days, with limited market. 

The word Growth was very expensive those days as people could barely manage 'do waqt ki roti'. 

In this painstaking and listless life period somewhere in Mumbai there was a Gujarati aspirant from a humble background with an intense desire to earn money at a quick rate, Harshad Mehta.

'Ye share market itna gahra  kuwa hai jo pure desh ki paise ki pyas bhuja sakta hai.' He reckons. 

From a small jobber this ordinary man becomes the big bull of the Share market in very short time. Share market Sensex keeps on soaring so does the share values of Harshad Mehta's clients' investments. 

 But how? Was share market so easy to ride on that it paid back such high returns on the investment in such a short duration of time? The ńaive investors are least curious or keen to analyze this. The handsome returns they are interested in with the blind faith and belief that 'Harshad Mehta sab janata hai'. He will take care of it. 

# Illusion and Fall:- 

Without the concrete source of  actual earning Harshad Mehta creates an illusive image of the market by manipulating the flawed banking systems along with the false and hyped rating of the invested companies. It is shown how he adopts illegitimate ways to manage and earn huge profits disproportionately. 

The raging bull of the ever surging sensex market he looks for, always. But this very craving nature of his ultimately traps him, and he tumbles, collapses so does the market. 

His irregularities in transactions, system tweaks with the help of bank cronies, illegitimate inflation of the share prices all come under scrutiny. 

# Climax and the lesson- 

Each episode and the chain of events intrigue us and shows how complex, deep, uncertain, risky, interconnected, sensitive, unfathomable and at times manipulative the share market is. Numerous micro and macro factors control this field. 

It is such a field on a bright sunny day with no expectation of rain cyclone can strike in. A thing of national pride too, like Pokharan nuclear test, can destroy the investors. 

 Even the champions get dusted in no time. 

The climax of the series also  emphasizes the market and money swings would go high but after a certain peak it would return down too. So the discretion every investor should use where to put a stop.  

In fact, this unreliability, uncertainty, manipulation by some greedy parasites and the apprehension of losing the hard earned money deters larger portion of the population from investing in the share market. 

The lesson this series teaches us- Pros and cons of Share Market will always be there. 

For the super riches, affluent classes it might be the major source of 'EARNINGS', in fact a profession, but for the common classes it shall only be one of the sources for RETURNS. 

Some portion of the earnings out of the profession or work can be reserved for this risky investment than investing greedily for easy and quick bucks. 

Yes, 'risk hai to isk hai', but that risk should not be blind one. 

That is the morale of the Harshad Mehta story, The Scam 1992.

The spin Phobia

Lanka just handed Australia a white-wash in the test series. Are the current Australian batsmen so worse on turning tracks? Or have the new breed lost that super aggressive attitude on the field? It’s the fact Australians were never adept at playing quality spinners on rank turners. Many times we have observed it, be it the Mumbai Test of 2004 or the struggle against Harbhjan in the 2001 series. Whitewash against India in 2012, the test series against Pakistan in Sharjah/Abudhabi. And the plight continued in the currently concluded Lanka series where they appeared, absolutely, clueless against dead slow Herath.

The spin champions
In the era when Australia were basking in the glory under Steve Waugh, they had many skilful players of the stature like Steve Waugh himself, Damien Martin, Hayden, M. Clarke. Steve Waugh, being an astute player, knew when to use sweep, when to play defensive shots, when and which spinner to attack. Damien Martin and Clarke were lightning fast on their feet and would not allow ball to spin by reaching to the pitch of the delivery. Hayden’s sweeps and lusty blows dancing down the wicket would negate turning effects of the pitch.  With this strong and high calibre bunch, baring two-three cases, Australia hardly found shaken or in a state of disarray.

Aftermath
Since renunciation of these revered players Australia has been finding it difficult to cope up with the phobia of playing quality spinners on dusty tracks. Except Steve Smith, who uses his feet quite often, other players lack reading the flight. While playing defensive shots, the players commit mistake of playing for the line rather than covering the spin. On slow flighted deliveries, they play hard drives despite knowing the ball would turn. They are often falling, or fell, prey to the subtle bowlers like Herath, Ajmal, Ashwin who vary the flight and slowness of the deliveries.

Feeble spin bowling
At the bowling front after the legend Shane Warne and McGill, Australian spin bowlers have invariably failed to take advantage of spin-friendly tracks. Though they manage to pick up wickets, the avg is at higher side which eventually makes a big difference in the outcome of the match.  

Dare to prepare turners:
To conclude this, Asian teams have started to lift their game on fast and bouncy track, but Australia, S. Africa and New Zealand seem far behind in adapting themselves on slow turning tracks. So now, will these teams, being ranked at top, prepare turning tracks to endure their supremacy even in the subcontinent?

वो भी एक दौर था, ये भी एक दौर है...

कपिल देव ग्रेट की इम्रान खान? कपिल चांगला ऑल-राउंडर की हॅडली? सचिन या युगाचा ब्रॅडमन आहे. सेहवाग हा प्रती-सचीन आहे. लारा हा फास्ट बॉलर्सना सचिनपेक्षा चांगल्या प्रकारे खेळू शकतो. युगानुयुगे अशी तुलना होत आलेली आहे. यातच सध्या नविन फॅड आलं आहे. काही बालघेवडे 'कोहली सचिनपेक्षा ग्रेट आहे', अशी तुलना करताहेत.

इतिहासात आपल्याकडे बरेच शूर, बलाढ्य सरसेनापती होऊन गेले. नेताजी पालकर, हंबीरराव मोहिते, संताजी घोरपडे, आणि नंतर पेशवाईच्या काळात बाजीराव पेशवे. यांच्यापुढे कुठलाही गनीम टिकायचा नाही. कारण या प्रत्येकाचं कौशल्य, क्षमता, डावपेच वेगवेगळे होते. रणांगण या सर्वांनीच गाजवलं. कुणी शत्रुच्या गोटात घुसून मारलं, तर कुणी शत्रुला घेरुन मारलं. सर्वांचा महिमा अपरंपार. पण यांच्यात कधीही तुलना झाली नाही. संताजीची तलवार भारी की हंबीरराव मोहितेंचा वार भारी, अशी चर्चा झाली नाही.

सचिन आणि विराट दोघांची बॅटिंग शैली वेगळी. सचिन देवगड हापूस आहे, तर विराट अस्सल रत्नागिरी हापूस. सचिन चक्रीवादळ होतं, तर विराट ज्वालामुखी. सचिनने मारलेला शॉट कदाचित त्या बॉललासुद्धा सुखावह वाटायचा. कोहलीने मारलेला शॉट बॉलचं कंबरडं मोडतो. सचिनच्या कव्हर- ड्राइव्हमधे नजाकत होती, कोहलीच्या कव्हर-ड्राइव्हमधे मस्ती आणि रांगडेपणा असतो. सचिनचा पुल घड्याळ बघून व्यवस्थित ‘टायमिंग’नं बाउंड्रीच्या बाहेर जायचा, तर कोहलीचा पुल ‘टायमिंग’ची वाट न बघता प्रेक्षकांच्या गॅलरीत जाऊन पडतो. सचिनच्या स्ट्रेट-ड्राईव्हला फिल्डर काय, अंपायर सुद्धा जागचा हलायचा नाही. अंपायर न बघता फोर-रन्स असा सिग्नल द्यायचा. कोहलीनं मारलेल्या ऑन-ड्राइव्हला बॉलर, मिड-विकेट, आणि मिड-ऑन हे तिघेजण "फX-ऑफ, इट्स फोर" असा रिप्लाय देतात. बॉलरनं कितीही स्लेजिंग केलं तरी, डोक्यावर तीन-चार किलो बर्फ ठेवून शांतपणे पुढच्या बॉलवर सचिन चौकार मारायचा. त्याच्या विरुद्ध विराट. बॉलरनं चार शब्द पुटपुटले की तो शिव्यांची बाराखडी म्हणत तीन-चार सणसणीत चौकार हाणतो. क्रिकेट हे सचिनसाठी ‘पॅशन’ होतं तर विराटसाठी ते ‘ऍग्रेशन’ आहे.

आता प्रश्न आहे विजय मिळवून देण्याचा. सचिननं आपल्या कारकिर्दीत ब-याच वेळा घोड्याला (भारतीय टीमला) पाण्यापर्यंत (विजयासमीप) नेऊन ठेवलं होतं. पण या ना त्या कारणानं या घोड्याला जरा वाकून हे विजयाचं पाणी पिता आलं नाही. विराट आपल्या खेळीनं भारताला विजयाचं पाणी पाजल्याशिवाय हालत नाही. कदाचित तेव्हाच्या आणि आत्ताच्या घोडयामधे, सॉरी, टीममधे बराच फरक आहे. सचिन आऊट झाल्यावर, 'गेली मॅच' हा नेहमीचा डायलॉग असायचा. आज कोहली आऊट झाल्यावर रहाणे, रैना, धोनी यांच्या खेळीवर आपण आशा ठेवतो.

सचिननं आपल्यासारख्या क्रिकेटप्रेमींना ब-याच चांगल्या खेळींच्या आठवणी दिल्या आहेत. सचिनचे अनेक कट्टर चाहते आजही आहेत. ही कदाचित अतिशयोक्ती होईल, पण तरीही सचिनच्या कट्टर चाहत्याची छाती फाडली तर त्यात तुम्हाला सचिनच दिसेल.

जमाना बदलेल, खेळाडू बदलतील. परवा ब्रॅडमन होते, गावस्कर होते. काल सचिन होता. आज कोहली आहे. उद्या कदाचित आणखी कोणी सर्फराज वगैरे असेल. प्रत्येक खेळाडूची आपली एक ओळख असते, आपला एक विशिष्ट रुबाब असतो. त्याची तुलना होऊ शकत नाही.

इथे राजेश खन्ना साहेबांचा एक डायलॉग आठवतो -

"कल मैं था, आज कोई और है,
वो भी एक दौर था, ये भी एक दौर है..."

दे घुमाके... दोबारा!

“इसका नतीजा क्या होगा? ऐसा सवाल जब मनमे आता है, तो बॅट्समन हिचकिचा जाता है। और ऐसे हिचकिचानेवाले बॅट्समनको ट्वेंटी-ट्वेंटी क्रिकेट खेलने का कोई अधिकार नही।” ट्वेंटी-ट्वेंटी क्रिकेट वर्ल्ड कपसाठी मॉडिफाय केलेला 'अब तक छप्पन' या सिनेमातील हा डायलॉग. बॉल टप्प्यात आला की घुमवायचा, हा एकच नियम असतो ट्वेंटी-ट्वेंटी क्रिकेटमधे. मारलेला फटका हा फोर किंवा सिक्सच असणार, हाच विचार सतत करायचा असतो. मग त्यासाठी विकेटची आहुती पडली तरी बेहत्तर. तसेही प्रत्येक टीममधे ट्वेंटी-ट्वेंटी क्रिकेटला साजेसे ‘युटिलिटी’ (सेमी ऑल-राउंडर) खेळाडू जास्त आहेत. विकेट पडल्या तरी आठ-नऊ नंबरपर्यंत चांगले बॅट्समन असतात, त्यामुळे फटक्यांचा ओघ आणि जोर कमी होऊ द्यायचा नसतो.

ट्वेंटी-ट्वेंटी क्रिकेटमुळे फटक्यांच्या व्हरायटीही वाढल्या आहेत. ज्याप्रमाणे जशी फिल्ड तशी बॉलिंग असते, त्याप्रमाणेच जशी फिल्ड तसे फटके, हे समीकरण आहे. जसे की, शॉर्ट थर्ड-मॅन आणि मिड-ऑन असेल तर रिव्हर्स स्वीप. फाइन-लेग रिंगणात असेल, तर स्कूप शॉट. भाई, ट्वेंटी-ट्वेंटी क्रिकेटमे रन्स लेनेके लिये ये अलग-अलग पैंत्रे आजमानेही पडते हैं। बिचा-या बॉलर्सकडे या रन्सवर कंट्रोल ठेवण्यासाठी ‘यॉर्कर’ हे एकच हुकमी अवजार सध्या उपलब्ध आहे.

प्रत्येक संघाकडे तीन-चार इम्पॅक्ट प्लेयर्स असतात, ज्यांच्या कामगिरीवर संघाचे बरेचसे यश अवलंबून असते. कोहली, रोहित, मॅक्सवेल, वॉर्नर, गेल, पोलॉर्ड, डिव्हिलियर्स, डुप्लेसिस, कोरे एंडरसन, विल्यमसन, बटलर, मॉर्गन, हे खेळाडू आपापल्या संघासाठी इम्पॅक्ट प्लेयर्स ठरू शकतील.

या ट्वेंटी-ट्वेंटी ने हळू-हळू सर्वत्र आपले पाय पसरायला सुरूवात केली आहे. हॉलंड, अफगाण, नेदरलंड, हाँगकाँग यांसारखे लिंबू-टिंबू संघसुद्धा धडाकेबाज खेळ करू लागले आहेत. वर्ल्ड कपची सुरुवात झाल्यापासून भारत, पाक, इंग्लंड, वेस्ट इंडीज, लंका, या सर्वांच्या कपाळावर ‘वर्ल्ड-चॅम्पियन’ हा टिळा लागलेला आहे. म्हणजे प्रत्येकवेळी नवीन चॅम्पियन. पण वर्ल्ड कप “सारखी स्पर्धा” असल्यामुळे प्रत्येक संघ झोकून देऊन सर्वोत्तम कामगिरी करण्याचा प्रयत्न करेल. परंतू शेवटी कुठे ना कुठे तरी एकापेक्षा दुसरा संघ हा वरचढ असणारच. सध्याचा कल बघता, भारत, ऑस्ट्रेलिया, साऊथ आफ्रिका, न्युझिलंड ह्या चार संघांकडे चॅम्पियन बनण्यासाठीचे सर्व छत्तीस गुण आहेत. आणि अंतिम लढत या चार संघांतच होण्याचे चान्सेस आहेत.

हा फॉरमॅट फास्ट आणि फ्युरियस आहे. हर्षा भोगलेचे एक वाक्य इथे चपखलपणे बसते, “इन टी-ट्वेंटी क्रिकेट, यु काण्ट अव्हॉइड डॅमेज, बट व्हेनेव्हर यु गेट चान्स, यु कॅन मिटिगेट द डॅमेज बाय टेकिंग विकेट्स, बोलिंग डॉट बॉल्स, अँड सेव्हिंग रन्स.” (ट्वेंटी-ट्वेंटी क्रिकेटमधे तुम्ही नुकसान टाळू शकत नाही, पण शक्य तेवढे कमी करू शकता - विकेट घेऊन किंवा चांगली फिल्डिंग करून.) हा मंत्र जो संघ लक्षात ठेवेल, तो या वर्ल्ड कपमधे सर्वोत्तम कामगिरी करेल. आणि आम्हा क्रिकेट रसिकांनाही सर्व संघांची सर्वोत्तम कामगिरीच बघायची आहे.

अरे, चालू झाला वर्ल्ड कप - १०, ९, ८, ७…………. २, १, लेट्स प्ले फॉर द वर्ल्ड कप...

From Learning Curve To Resounding Success

Every tour teaches some lessons. And when that tour is of Australia, you get lessons as good as MBA level. New players or those making their dream debut, learn how tough and demanding Cricket is at international level. Performance level of the players boost enormously thereafter. The tour also tests and strengthens mental toughness of the players. So what did this tour yield for Indian players? What lessons they learnt? How it would be beneficial to compose a balanced team?

ODI Series; Narrow margin of defeat:

Right from the first ODI, Indian batsmen, especially the top order, displayed audacious batting performance that continued till the last ODI and carried the tempo/momentum in T20 matches too. If we glance at the history of India-Australia Cricket in Australia, this batting performance would probably rank at the top level. As many as six centuries were scored in five matches with a century each in every match. India’s score crossed Three Hundred run-mark on, almost, every occasion mainly due to healthy contribution by Rohit, Virat, Rahane and, in the later phase of the series, Dhawan.

Despite this brilliant show, we lost the series by 1-4. Seems strange but true. In the end, results matter the most. The margin between victory and defeat was very narrow. That narrow margin could be holding the flow of runs for a brief period, taking quick wickets to hinder the momentum, or scoring quick runs in short period. We lacked in these, the prime reason being inability of our bowlers to elevate their performance level at critical juncture. Contrary to it, at every precarious situation, Australia seized the initiative and demonstrated why they are a World Champion side.

Our team management reiterated many times that this tour is a good learning curve for our bowlers. If at all our bowlers want to pick-up the lesson from this tour, that would be to bowl good deliveries when it matters most.

Brilliance in the T20 series:

Moving from ODI to T20. Our batsmen again didn’t show any mercy to Aussie bowlers and played with dominance and authority. Unlike ODI series, our bowlers controlled the mid-period where Australia seemed running away with ease. Spinners’ contribution in this period was significant. Not to forget Jasprit Bumrah and Hardik Pandya’s wicket-taking spell. With a fine blend of batting and bowling, we created history of giving Australia a clean sweep. A series to remember, a series to cherish. ‘Euphoric’ is the best adjective to describe it.

टेस्ट क्रिकेट- वेल-कम टू नाईट क्लब

फ्लड-लाईट्स, पिंक बॉल, टेस्ट क्रिकेटमधील नविन आणि एक्सायटिंग सुरुवात. क्रिकेटला आणखी एक रंगतदार ‘गुलाबी’ मुलामा चढला. Creative thinking and innovative ideas bring energy and along with it development. डे-नाईट टेस्ट ही एक चांगली क्रियेटीव आयडिया आहे. तसं क्रिकेटमधील प्रत्येक नाविन्यपूर्ण गोष्टीचा श्रीगणेशा ऑस्ट्रेलियाच्या पीचवरच होतो. डे-नाईट वन-डे, अल्युमिनियम बॅट, स्टंपमधील कॅमेरा, आणि आता डे-नाईट टेस्ट मॅच. अनेकांना ही आयडिया रुचली, तर काहीजणांना हा टेस्ट क्रिकेटवरती आघात वाटतो. असो.

वन-डे आणि टी-२० या प्रकाराने क्रिकेट जरी व्यापलं असलं, तरी टेस्ट क्रिकेटची आपली एक ओळख आहे, एक वेगळी ‘टेस्ट’ आहे. पण वर्षानुवर्षे या ‘टेस्ट’मधे जास्त व्हरायटी आणि एक्स्परीमेंट झाले नव्हते. तीच ती पोळी-भाजी, वरण-भात अशी ठरलेली थाळी. सात्विक असलं तरी त्यात वेगळेपणा नव्हता. डे-नाईट टेस्ट कदाचित तो आवश्यक असलेला स्पाइस देऊ शकेल. आणि या ‘स्पाइस’मुळे टेस्ट क्रिकेटचा प्रेक्षक वर्ग वाढेल.

डे आणि नाईट टेस्ट या दोन प्रकारामधे मूळ फरक असेल तो म्हणजे खेळाची सुरुवात. डे टेस्ट असेल तर सकाळ-सकाळी नवीन बॉलवर फास्ट बॉलर्सना चांगला स्विंग आणि दमट खेळपट्टीतून थोडी कुमक मिळते. पण एक-दोन तासांनी पीच शुष्क (ड्राय) झाल्यानंतर तेवढा दम राहत नाही.

डे-नाईट मॅचमधे फ्लड-लाईट्समुळे फास्ट बॉलर्सना एक्स्ट्रा स्विंग मिळतो/ मिळत राहील (याचं ठाम टेक्निकल कारण अजून कळलेलं नाही). नुकत्याच झालेल्या ऑस्ट्रेलिया-न्युझिलंड सामन्यात या गोष्टीचा प्रत्यय आला.

पांढ-या बॉलपेक्षा गुलाबी बॉलचा लॅकर आणि त्या अनुषंगाने शाईन आणि सीम चांगल्या प्रकारे टिकलेली दिसली. याचा थोडा फायदा बॉलर्सना मिळेल.

डे टेस्टमधे जो बरा-वाईट परीणाम पीचवर होतो, तसाच तो डे-नाईटमधेही राहील. राहतो प्रश्न रिव्हर्स-स्विंगचा. कदाचित गुलाबी बॉल पांढ-या बॉलपेक्षा थोडासा जास्त रिव्हर्स होईल. आणखी एक फायदा म्हणजे बॅड लाईटमुळे खेळ वाया जाणार नाही.

या सर्व बाबींचा विचार करता, डे-नाईट टेस्टमुळे बॉलिंग आणि बॅटिंग यामधे एक चांगला बॅलन्स राहील.

पण एक अतिशय महत्वपूर्ण बाब जी या डे-नाईट टेस्टसाठी कदाचित हानीकारक ठरेल, ती म्हणजे ‘संध्याकाळी आणि रात्री पडणारे दव'. या ‘दवा’मुळे बॉलच्या सीमची आणि लेदरची लगेच वाट लागते. त्यामुळे भारतात आणि इतर आशियाई देशात हा प्रयोग थोडा शंकास्पद वाटतो. पण ऑस्ट्रेलिया, इंग्लंड, आफ्रिका, न्युझिलंड या देशातील हवामान बघता, हा प्रयोग तिथे तरी यशस्वी होण्याची शाश्वती आहे. काही झालं तरी नावं ठेवण्यापेक्षा या नाविन्याचं स्वागत करू आणि टेस्ट क्रिकेटलाही या ‘नाईट क्लब’मधे सामील करून घेऊ.

महिमा 'ॲशेस'चा

     सन - १८८२. ठिकाण - ओव्हलचं मैदान. प्रतिस्पर्धी - इंग्लंड आणि ऑस्ट्रेलिया. इथूनच सुरुवात झाली होती त्या क्रिकेटच्या युद्धाला. चौथ्या इनिंग्जमधे अवघ्या ८५ रन्स काढायच्या होत्या. पण कदाचित वेगळा इतिहास घडायचा होता म्हणून... इंग्लंडच्या टीमनं ७५ धावांतच जीव सोडला. हा धक्का त्यावेळच्या शिष्ट (तसे ते अजूनही आहेत म्हणा) इंग्लिश फॅन्सना सहन नाही झाला. त्यांनी स्टंप्स, बेल्स जाळल्या आणि जाहीर केलं - "इंग्लंडचं क्रिकेट संपलं. या इथेच त्यांचा मृत्यू झाला. या अस्थी विसर्जित करा..."


     या जाळलेल्या ‘अस्थी’, इंग्लंडच्या गंगेत - म्हणजे थेम्समधे - विसर्जित न करता एका चषकरूपी साच्यात भरण्यात आल्या. त्या चषकाचंच 'ॲशेस' हे नामकरण झालं. प्रत्येक सिरीजच्या वेळी, "वुई शाल ब्रिंग बॅक द ॲशेस!" ("आम्ही जिवाचं रान करू, पण या अस्थी परत आणू") अशा वल्गना दोन्ही टीम करायच्या. ॲशेसची ही लढाई दोन्ही संघांसाठी प्रतिष्ठेची बनली. बदला आणि प्रतिबदला असं हे चक्र सतत घुमत राहिलं. याच ॲशेसच्या लढाईनं अनेक कथा, परीकथा, बदले की कहानी, राग, द्वेष यांना जन्म दिला.

     १९३२ च्या 'बॉडीलाइन सिरीज'पासून तर या कट्टरपणात सतत वाढ होत गेली. जॉर्डीन-लारवूड या जोडीनं, कदाचित पहिल्यांदाच, क्रिकेट पिचला रक्ताची चव चाखवली. ‘व्हिक्टरी ॲट एनी कॉस्ट’ असं म्हणत जंटलमन लोकांचा हा गेम ‘जंटल’ नाही राहिला. पुढं अशा अनेक सिरीज झाल्या, ब्रॅडमॅनची ॲशेस, बोथमची १९८२, वॉर्नची १९९३-९४, मॅग्राथची १९९७, फ्लिंटॉफची २००५, आणि जॉन्सनची २०१३....

     मनोरंजानासाठी आपण अनेक सिनेमे बघतो, अनेक गाणी ऐकतो. पण अस्सल अभिनयासाठी, चांगल्या कथेसाठी, आणि दर्जेदार गाण्यांसाठी किशोर, ए. आर. रहमान, अमिताभ बच्चन, नसिरूद्दीन शाह यांच्याकडं वळावंच लागतं. तसंच, नुसती ‘मॅच’च बघायची असेल तर आपण आय.पी.एल, ट्वेंटी-ट्वेंटी असं काहीही बघू शकतो, पण परिपूर्ण असं क्रिकेट पहायचं असेल, वाचायचं असेल, ऐकायचं असेल, तर मात्र 'ॲशेस'च पहावं, वाचावं, ऐकावं. त्याला अल्टरनेटीव्ह नाही. 'क्रिकेट बुक'मधले सर्व नियम आणि थियरी जर प्रात्यक्षिक रुपात समजावून घ्यायचे असतील, तर क्रिकेटप्रेमींनी ॲशेस सिरीज जरूर बघावी, जी सुरू होत आहे येत्या आठ जुलै पासून.

     ऑस्ट्रेलियाचं ॲशेसभोवती पक्कं संरक्षक असं कवच आहे. जॉन्सन, हॅजलवूड, स्टार्क, सिडल यांचा तुफानी मारा, आणि ओपनिंगपासून शेवटपर्यंत असलेला जाड, मजबूत असा फलंदाजीचा थर. हे कवच भेदण्यासाठी लागणारी प्रचंड ताकद, आणि सोबत मानसिक शक्ती इंग्लंडकडं सध्या तरी दिसत नाही. फक्त होम-पिचवर सामने होणार आहेत, तेवढीच काय ती मिणमिणती आशा...

     ऑस्ट्रेलियाच्या तावडीतून 'ॲशेस' सोडवून आणणं इंग्लंडला जमेल? की पुन्हा एकदा इंग्लिश क्रिकेटप्रेमींवर क्रिकेटचा मृत्यू पाहण्याची वेळ येईल? बघूया येत्या आठ जुलैपासून...

आय. पी. एलचा हंगाम आणि हंगामा

वर्ल्ड कपचा हॅंग-ओव्हर आत्ता कुठे उतरला होता. सेमि-फायनल मधील आपला पराभव आणि त्यापाठोपाठ कोहली-अनुष्का यांच्या नावाचा उदो-उदो अजुनही ताजाच होता, तोपर्यंत पॅं, पॅं, पॅं, पप….पप…. पॅं, पॅं ची धुन आणि ऍड चालू झाली. क्रिकेट इज नेवर आउट ऑफ सिजन, वुई आर बॅक विथ आय. पी. एल. प्लेयर्सची बोली आणि निलामी होऊन नवे गडी आणि नवी टीम तयार झाली आहे. काही प्लेयर्स पळवले गेले, तर काहीजणांनी पॅकेज वाढवून दुसर्या टीममधे उडी मारली. मुंबई-इंडियन्स काय किंवा राजस्थान रॉयल्स काय, फरक काय पडणार आहे. वीस ओव्हर्समधे आपलं स्कील दाखवायचं, बस….

काही टीम्सचा बोल-बाला पहिल्याझुट पासूनच आहे. त्यापैकी चेन्नईची टीम पिवळ्या जर्सीत सर्वात पुढे. यावेळीही सी. एस. के. चा व्हिसल पोडू नेहमीप्रमाणेच दमदार आहे. मॅक्कुलम, धोनी, रैना, डी. स्मिथ, हसी, ब्रावो, डुप्लेसिस, ही तगडी मंडळी चेन्नई एक्स्प्रेस डोळे झाकून प्ले-ऑफ्सच्या स्टेशन पर्यंत घेऊन जातील.
मुंबई-इंडियन्सकडे रोहित शर्मा, पोलर्ड, कोरे एंडरसन, फिंच, असे पॉवर हिटर आहेत. पण हे प्लेयर्स आपल्याच धुंदीत खेळत असतात. इंग्लिशमधे त्याला “बंच ऑफ इंडिविजुयल्स” म्हणतात. या सर्व खेळाडूंना एकत्रीत जुंपणार्या लिडरचा अभाव आहे. मुंबईचं पारडं जड आहे ते मलिंगा, हॅजलवुड, हरभजन, मॅक्लेघन यांसारख्या नियंत्रीत पण आक्रमक मारा करणार्या बॉलर्समुळे.
राजस्थान रॉयल्सची टीम भारी वाटते राव. स्टिव्ह स्मिथ, फॉकनर, रहाणे, वॅट्सन, सॅम्सन, केन रिचर्डसन, जबरी प्लेयर्स यार! फक्त चार फॉरेन प्लेयर्सचं गणित जुळवून बॉलिंग डिपार्ट्मेंट क्रियेटिवली बॅलन्स करता आला पाहिजे. मग ही टीम कोणाशीही दोन हात करू शकेल.
के. के. आर.- यांच्याकडे स्टार प्लेयर्स जास्त नाहीत. यावेळची टीमही जरा आव्हरेजच वाटते. पण जे प्लेयर्स आहेत ते कॅप्टन गंभीरच्या निर्देशानुसार/ हुकुमानुसार कामगीरी बजावतात. त्यामुळेच तर मागच्या वर्षी पिछाडीवरून मुसंडी मारत त्यांनी टायटल उचललं.
किंग्ज एलेवनकडे सेहवाग, मिलर, मॅक्सवेल, बेले, मार्श, हे स्पेशालिस्ट आहेत. यांच्या रन्स होतील, पण जॉन्सन आणि परेरा सोडला तर बॉलिंग ही लंगडी बाजू वाटते. त्यामुळे ही टीम स्पर्धेतून मागे रेटली जाईल.
सन रायजर्सकडे यावेळी चांगले नावाजलेले प्लेयर्स आहेत. धवन, विल्यमसन, के.पी., वॉर्नर, मॉर्गॉन, स्टेन. इथेही प्रश्न तोच असेल, बॉलिंग युनिटची साखळी व्यवस्थीत गुंफणे.
डी. डी. आणि आर. सी. बी. यांच्या धन्यांनाच टीमकडून जास्त अपेक्षा नसतील. विराट, गेल आणि डिविलियर्स, संपली आर. सी. बी.ची टीम. ह्या तिघांची बॅटींग हेच यांचं भांडवल. बाकी या दोन टीम्सना जास्त स्कोप दिसत नाही. चांगला खेळ करा आणि पास होण्यापुरते मार्क्स मिळवा, एवढंच संघ मालक त्यांना सांगू शकतो.
मागच्याच महिन्यात ब्लू जर्सी घालून टीम इंडियाला चीयर करणारे फॅन्स आता निळ्या, पिवळ्या आणि लाल जर्सी मधे विभागून आय. पी. एल. ला चीयर करतील.

The ultimate battle of Fantastic Fours!

So the World Cup Tournament is at its thrilling stage - the knockouts. Important few are separated from the trivial many. How has this World Cup progressed? Has it fulfilled the expectations of cricket lovers? Has it proved to be intriguing? So far, yes. Here is the review...

It was expected that New Zealand would be a strong contender from Group-A, and they lived to the expectation. Cohesive unit of the Kiwis looks strong as both batsmen and bowlers are performing in unison. McCullum, Williamson, Taylor, Guptill have fortified New Zealand's batting line-up similar to what Crowe, Greatbatch, Rutherford, John Wright did in the 1992 edition. Boult, Mcleghan, Southee, Milne, these missiles have managed to target the opposition with rampant attack. Even the mighty Australians are not spared from them.

Australia, too, has gained higher rank with their performance in the league matches and quarter final. Their bowling has been praiseworthy. Especially Starc’s impressive swing bowling provided the impetus, both at the start of the innings and in the death period. In the batting section, Australia performed in unison almost in every match. Their batting display was like a relay race. Every batsman handed over the relay to the next one after completing his task.

In the other group, even though South Africa have reached to the semis, with their performance until now they didn’t appear to be a serious contender to achieve that eluding title. Their performance seems like a racing car running with local speed. If they wish to lift that coveted trophy, they have to bridge the gap and loop-holes that are causing erratic performance. All the time the wizard, ABD, cannot come to their rescue.

India! Nothing has gone against India. The fate has showered its blessings with both hands. At the start of this prestigious tournament, India looked like a local car doubtful of even competing in the race. But until now they have amazed all with their crisp performance and raced to the penultimate stage of the tournament like a Ferrari car. Dhawan, Rahane, Kohli, Rohit, Raina, Dhoni, all these eminent characters have delivered under crisis. Bowling? Wow! The way our bowlers bowled with control, it looked like they had some dose of ‘jadi-booti’. Until now ‘Kisiko bhi nahi diya hai mauka’.

The competition has entered its last phase. The last four deserving teams are prepared with their sleeves rolled up for the ultimate battle. No second chance, vigilance has to be at its peak. Enemy like Duckworth-Lewis might bring some hurdles. Mental games would weave a web. A dropped catch would remind ghost of the past - ‘Boy, you just dropped the World Cup!’  The team that bravely faces all this, would ultimately emerge as the Champion.

Although there would be only one winner of this war, the valour shown by all cricket warriors in pursuit of this title would be marked as a sign of glory in the chronicles of the World Cup. So Spartans, No retreat... Just fight it out!

वर्ल्ड कपचं वेड!

वर्ल्ड कपचं वेड!

"युवराज-सेहवाग शिवाय आपण वर्ल्ड कप जिंकणं अशक्य.
आपली बॉलिंग बकवास आहे.
(नाक मुरडून) फारतर सेमीपर्यंत जाऊ.
धोणीच्या मुलीचा पायगुण चांगला लागेल.
काहीतरी चमत्कार होईल आणि आपण हा वर्ल्ड कप जिंकू!
वर्ल्ड कप जिंकला नाही तरी चालेल, पण पाकला हरवा.
बघ तू, अमुक टीमच जिंकणार.
नाही रे, ती टीम चोकर आहे, मधेच टायटाय फिस्स होणार.
जॉन्सन, स्टेन हे बॉलर्स वर्ल्ड कपमधे वादळ आणणार..."

फेसबुक, व्हॉट्स अॅपवरच्या या काही कॉमेंट्स! अखेर वर्ल्ड कप चालू झालं. सगळीकडं चहा, सिगारेटच्या टपरीवर, बारमधे, ऑफिसमधे, दोन महिने हा वर्ल्ड कप असाच दुमदुमणार आहे. दर चार वर्षांनी क्रिकेटचा दादा म्हणा, बादशाह म्हणा, इथंच ठरतो. अर्थातच, युद्धाद्वारेच! यंदाचा रणसंग्राम ऑस्ट्रेलिया-न्युझिलंड यांच्या रणभुमीवर.

बादशाहत मिळवण्यासाठी पराक्रमी योद्धे आणि अत्युच्च दर्जाचा शस्त्रसाठा लागतो. सद्य परिस्थितीत ऑस्ट्रेलिया, द. आफ्रिका, न्युझिलंड, आणि भारताकडं तो साठा आहे.

ऑस्ट्रेलियावर नजर टाकली तर, वॉर्नर, स्मिथ, फिंच, मॅक्सी, मार्श अशी त्यांची पराक्रमी टॉप आर्डर. सोबत फॉक्नर, हडीन यांसारखे अचानक हल्ला करणारे ‘एक्स’ फॅक्टर्स. इकडं बॉलिंगमधे, प्रतिपक्षाची फळी कापण्यासाठी जॉन्सन, स्टार्क, कमिन्स अशा धडाडत्या तोफा आहेत. फक्त स्पिन बॉलिंग हाच काय तो कच्चा दुवा. पण ती बाजू बाकीचे प्लेयर्स सांभाळून घेतील.

दक्षिण आफ्रिकेकडंही उत्कृष्ट दर्जाचं सैन्य आणि मिसाइल्स आहेत. आमला, डिकॉक, डुमिनी, यांपैकी कुणीतरी डाव सांभाळतोच. त्यानंतर डिविलीयर्स नावाचं चेटूक त्यांच्याकडं आहे, 'लॉर्ड ऑफ द रिंग्ज'मधल्या लेगोलस सारखं. अंगात वारं शिरलं की कुठूनही, कसाही, पण वर्मावर वार करणारा डिविलीयर्स. बाकी स्टेन, मॉर्कल, फिलेंडर यांची दहशत आहेच. पण यांचं घोडं अडतं एके ठिकाणीच - दैव! ऐन मोक्याच्या वेळी यांचं सैन्य किंवा शस्त्र निकामी होतं.

अनेकांनी न्युझिलंडवरही विश्वास दाखवला आहे. त्यांच्याकडंही पुरेसं पाठबळ आहे म्हणा. विल्यमसन, मॅक्युलम, तो नवखा राँकी, ऑल-राउंडर एँडरसन आणि टेलर. न्युझिलंडची बॉलिंगही उत्कृष्ट आहे. बोल्ट, मिल्ने, मॅक्लेघन यांसारखे तिखट बॉलर्स, सोबत ‘तरूण’ अनुभवी विट्टोरी आहेच स्पिन सांभाळायला. आणि त्यातून घरचा परिसर, त्यामुळं न्युझिलंडही ताकद पणाला लावणार. पण इतिहास असं सांगतो, की एका विशिष्ट पातळीपर्यंत ही टीम उचल घेते, पण फिनिशिंग टच यांना देता येत नाही. किवी पक्ष्याप्रमाणंच.

आता भारत... 'आम्ही वर्ल्डकप परत देणार नाही!' हे भारताचं वर्ल्ड कपसाठीचं ब्रीदवाक्य. इकडं खेळाडूंचं काँबिनेशन करतानाच नाकी नऊ यायला लागलेत. पण काय करणार, जीव जडलाय ना भारताच्या टीमवर. त्यामुळं कितीही खराब खेळले तरी भाबडी आशा आहे की आम्ही काही वर्ल्ड कप परत देणार नाही. कोहली, रहाणे, रोहीत, धोनी यांच्याकडं पराक्रम आहे. पण बॉलिंगचं अस्त्र निकामी झाल्यासारखं वाटतं. तिथं आपली टीम सुधारली तर काही संधी वाटते. पण मित्रांनो, सद्यस्थितीत आपली ताकद गनिमापेक्षा कमी आहे. आपण खिंडीपर्यंत जाऊ शकतो. तिथं खिंड लढवणार्‍या योद्ध्यांनी अत्त्युच्च पराक्रम दाखवला, तर आपला वर्ल्ड कप सुरक्षित राहील. नाहीतर गनिम संधी साधून जाईल. आणि हो, पूनम पांडेनं यावेळीही वचन दिल्याचं मी असंच कुठंतरी ऐकलंय... भारतानं वर्ल्ड कप जिंकला की ती (जेवढे आहेत तेवढे) कपडे काढणार आहे म्हणे. तशी सनी लियोनही काही मागं नाही. तिनं म्हणे जाहीर केलंय की, भारतानं वर्ल्ड कप जिंकला तर सर्व सिनेमांमधे (काही ‘विशिष्ट’ सिनेमे सोडून) ती साडी आणि हातभर ब्लाऊज घालून ‘ऍक्टिंग’ करणार आहे! खरं-खोटं देव जाणे!

बाकी पाक, लंका, वेस्ट इंडीज, इंग्लंड, यांच्यापैकी इंग्लंड आणि लंका थोडीफार उचल घेतील, पण चँपियन बनण्याची कुवत त्यांच्यात फारशी दिसत नाही. यु.ए.ई., झिम्बांब्वे, बांग्लादेश, वगैरे देश 'सरड्याची धाव कुंपणापर्यंत' असेच आहेत. (एखादा अपसेट रिझल्ट लागेलही म्हणा...) काहीही असो, नेहमीप्रमाणेच हा वर्ल्ड कपही जबरी होणार यात शंका नाही. आपापल्या देशासाठी काही लोक देव पाण्यात ठेवतील, काही लोक अल्लाकडं दुवा मागतील, काहीजण जिझसला प्रे करतील. मॅचच्या दरम्यान शिव्याही येतील आणि कौतुकही होईल. कंठ दाटून येईल... पदरी निराशाही येईल. येस्स!!! असा आनंदोद्गारही निघेल. फटाके फुटतील... कदाचित काही टी. व्ही सेटही फुटतील. काही लोक आम्हाला वेडे म्हणून हिणवतील. आम्ही तयार आहोत क्रिकेटचं हे वेडेपण स्विकारायला. शेवटी हा वर्ल्ड कप आहे राव! चार वर्षांतून एकदाच येतो. आमच्यासाठी हाच शिमगा, हाच दसरा, आणि हीच दिवाळी!

The Hot Test!

First of all a tribute to Philip Hughes.

We are on a dangerous territory named Australia. This territory is abundant with wild and poisonous creatures. viz.-Crocodiles, red-back spiders, sharks in the jungle. And deadly Johnson, Pattinson, Siddle, Starc, Harris on the cricket field. These fiery and aggressive species spit venoms of bouncers, have sharp teeth of in and out cutters, and sting of sledging. Our not-so-experienced chaps would be surrounded by these wild and poisonous creatures, on the cricket field. When we retrospect/look back, it is evident that Australian team does not let the visiting team breath easily. Their fiery fast bowlers keep attacking relentlessly with the intent of making thrust in the batting order. In the last Ashes series, we have witnessed vandalism of England team by that fear factor, especially by Johnson's juggernaut.
On the Australian soil our sole best performance in the test, where we squared the series 1-1, was in the year 2004. We had successfully confronted the mighty Australian team, led by Steve Waugh, mainly due to fab-four's magnificant batting display under Ganguly's leadership. Sweet, but that is the past. We have also experienced bitter taste down under in the disastrous series of 2011. Sadly, since then our performance in test matches abroad has descended from worse to worst.
Our sustainability in the longer version of the game is already under scanner. Pujara, Kohli, Dhawan, all have failed miserably in the recently concluded series in England. The recent performance of our top order batsmen indicates that they have been under the phobia of pace bowling and dark green wicket. How could Australia let go this ideal scenario! They would be desperate and in attacking stance for the vengeance of the last series played in India, which they unexpectedly lost by 4-0. Glenn Macgrath and Siddle have already ignited the war of words by predicting India's whitewash.
But, if India manage their resources and energy with some cunning ploy, they could show a better performance. On Gaba, Brisbane, known for its green wicket and uncertain weather, pace battery of Varoon Aaroon, Umesh and Ishant can be utilised with optimum effect. On Adelaide and Sydney, which show some affinity for spinners, our inherant weapon, spin bowling may give us some hope. One thing India has to keep in mind,
under any circumstances 'attacking strategy' is the best option against Australia in Australia . But the question is- how Dhoni will handle the procedings? If he continues with his stale and defensive tactics.

द हॉट टेस्ट!

प्रथम ऑस्ट्रेलियाच्या फिलिप ह्युजेसला भावपूर्ण श्रद्धांजली!

ऑस्ट्रेलिया - तसा हिंसक पशूंसाठी फार प्रसिद्ध. मोठ्याल्या मगरी, विषारी कोळी, अरे हो, शार्कसुद्धा. ह्या सगळ्याच आक्रमक प्रजाती.. बहुदा यांचेच गुण ऑस्ट्रेलियन क्रिकेटर्सनी उचललेत. जॉन्सन, पॅटिन्सन, स्टार्क, सिडल, हॅरिस हे सगळेच धष्टपुष्ट आणि ताडामाडासारखे उंच बॉलर्स. तुफानी स्पीड, १४५ च्या वर. घाबरवण्यासाठी बाउंसर, आणि सोबत स्लेजिंगचा (शिव्या देण्यासाठी वापरलेले गोंडस नाव) भडिमार. आता यांच्यासमोर आपले, नुकतेच इंग्लंड दौर्‍यातून शरणागती पत्करून आलेले, वीर रडणार...सॉरी, लढणार आहेत. मागच्या भारत दौर्‍यात ऑस्ट्रेलियाने ४-० असा अनपेक्षित मार खाल्ला होता. त्यामुळे त्या पराभवाची जखम भरून काढण्यासाठी त्यांची फौज नक्कीच आसुसलेली असणार.

आता ऑस्ट्रेलियाला गेल्यावर तिथे काही आपलं टिळा लावुन स्वागत होत नाही. तिथं विमान लँड व्हायचा अवकाश, की लगेच टक्के-टोणपे चालू होतात. दौरा सुरू होण्याआधीच प्रतिस्पर्धी संघाला कसं घाबरवायचं याचा प्लॅन तयार असतो. त्यासाठी एक वेगळं डिपार्टमेंटच असतं. "तयार रहा, भारतीय संघ ऑस्ट्रेलियाकडून ४-० ने मार खाणार," वेल-कम टू ऑस्ट्रेलिया. इति ग्लेन मॅग्राथ. सिडलनेही कोहलीला प्रेक्षकांचे भय दाखवले आहे. बाकिची कसर मिडियावाले भरून काढतात किंवा काढतील.

ऑस्ट्रेलियासाठी निम्मे काम तर त्यांचे बॉलर्सच करतात. ते प्रतिस्पर्ध्याला कधीच जम बसवू देत नाहीत. मागच्या ऍशेस सिरिजमधे इंग्लंड टीमच्या अनेक खेळाडूंना जॉन्सनच्या बाउंसर्सने शेकून काढले होते. त्यातच आपला इंग्लंड दौर्‍याचा अनुभव ताजा आहेच. कोहली, पुजारा, धवन यासकट सर्वच खेळाडूंना आपली ऑफ-स्टंप नक्की कुठे आहे, हे समजण्यातच दौरा संपला. सध्या आपल्या खेळाडूंची विकेट बॉलर्सपेक्षा धसक्यानेच जास्त जाते. ते पुर्वी होतं ना, मुघलांच्या घोडयांना संताजी आणि धनाजी हे पाण्यातही दिसायचे. आणि त्या पाण्यालाही ते जसे घाबरत होते, तशीच अवस्था काही प्रमाणात भारतीय फलंदाजांची झाली आहे. खेळपट्टीवर हिरवळ, आणि फास्ट स्विंग होत असलेला बॉल पाहिला की भारतीय फलंदाज बिथरतात. तीच गत या दौर्‍यातही राहिली तर हा दौरासुद्धा, डोक्यापासून टाचेपर्यंत, कठीण आहे!

मग पर्याय काय, जर मालिकेत चांगलं प्रदर्शन करावयाचे असेल तर? थोडे मेंदूला कष्ट द्यावे लागणार आणि अभ्यास करावा लागणार. दोन सामने आहेत अनुक्रमे ब्रिस्बेन आणि मेलबर्नवर, फास्ट बॉलर्सशी सलगी करणारे पिच. आपल्याकडे वरून आरून, इशांत, आणि उमेश यादव यांच्यासारखे फास्ट बॉलर्स आहेत. जर ब्रिस्बेनवर चार फास्ट बॉलर्स खेळवून थोडी आक्रमकता दाखवली आणि तो सामना अनिर्णित राखता आला, तर त्याचा फायदा ऍडलेड आणि सिडनेवर होईल. कारण, एक तर इथल्या विकेट्स स्पिन बॉलर्सना थोडी 'लाईन' देतात, आणि इतर ठिकाणांपेक्षा आपली इथली कामगिरी तुलनात्मकदृष्टया चांगली आहे. ऑस्ट्रेलियाविरुद्ध ऑस्ट्रेलियात चांगली कामगिरी करायची असेल, तर आक्रमक डावपेच हाच सर्वोत्तम उपाय आहे. जरासा ढिलेपणा दाखवला आणि अतिबचावात्मक पवित्रा घेतला तर जो काही 'डिफरन्स' राहतो, त्याचाच उपयोग ऑस्ट्रेलिया मॅच जिंकण्यासाठी करतो. आणि हाच 'डिफरन्स' गेल्या कित्येक मालिकेत आपल्याला 'लई भारी' पडलेला आहे. त्यामुळे धोनी कशी रणनीती आखतो आणि त्याची अंमलबजावणी करतो, यावरच मालिकेतील यश (किंवा 'पराभवाची' तीव्रता) अवलंबून असेल!

प्लेइंग इट माय वे, कॉन्ट्रावर्शियली!

राजकारण आणि स्पोर्ट्स, ही दोन अशी क्षेत्रं आहेत जिथं 'कॉन्ट्रावर्सी' हा अविभाज्य घटक असतो. तिथं कॉन्ट्रावर्सी नसणं हीच मोठी कॉन्ट्रावर्सी असू शकते. सध्या अशीच एक 'कॉन्ट्रावर्सी' गाजतेय क्रिकेटमधे, सचिनच्या आत्मचरित्रावरून. सचिन नावाच्या महापराक्रमी योद्ध्यानं क्रिकेट कारकीर्दीमधले आपले अनुभव - बरे आणि वाईट, स्वतःच्या आत्मचरित्रात उतरवले. सचिनची क्रिकेटमधील तेवीस वर्षांची कारकीर्द, तीही भारतासारख्या क्रिकेटवेड्या देशात! त्यामुळं त्याचं आत्मचरित्र हे त्याच्या बॅटिंगसारखंच खणखणीत असणार, यात काही शंका नव्हती. पण वादविवादापासून नेहमीच दूर राहणार्‍या सचिननं ग्रेग चॅपल नावाचं एक 'वादग्रस्त चॅप्टर' त्यात टाकून वादळ निर्माण केलं. या चॅप्टरमधे चॅपलचा 'चाप्टरपणा', त्याची फुटीरतावादी वर्तणुक, आणि त्याची कार्यशैली कशी संशयी होती, हे सचिननं स्पष्ट शब्दांत सांगितलं आहे. अनेकांना हे खटकलं. पण सचिन काही पहिला खेळाडू नाही ज्यानं आपल्या पुस्तकात कटू, पण सत्य अनुभव कथन केले आहेत. हसी, इम्रान खान, स्टीव्ह वॉ, शेन वॉर्न, आणि झालंच तर शोएब अख्तर, पिटर्सन या सर्वांनीच या ना त्या प्रकारे असे अनुभव मांडले आहेत. बरं, सचिननं जर एखादा अनुभव सांगितला असेल आणि तोही पुस्तकाद्वारे, तर त्याच्या क्रेडिबिलिटीवर शंका घेण्याचं काहीच कारण नाही. त्याच्या शॉटप्रमाणेच त्याचे विचारही 'क्लिन' असतात. भले ग्रेग चॅपलनं या आरोपांचा साळसूदपणे इन्कार केला असेल, पण चॅपेल किती विश्वासार्ह आणि (अव)गुणी आहे, हे ऑस्ट्रेलियासकट सर्वांना माहित आहेच!

काहींनी शंका उपस्थित केली की, हा वाद-प्रपंच आत्ताच का? या गोष्टी आधी का नाही सांगितल्या? पुस्तक खपवायचं हे 'मार्केटिंग' आहे का? वगैरे, वगैरे. एक तर सचिनला असल्या 'चीप' मार्केटिंगची गरज नाही. दुसरं म्हणजे क्रिकेटमधे काही एटिकेट्स बाळगायचे असतात. क्रिकेट खेळत असताना अशा 'गुज-गोष्टींची' वाच्यता ड्रेसिंग-रुमच्या बाहेर करायची नसते. त्या कॉन्फिडेन्शियल गोष्टी असतात. जेवढं शक्य आहे तेवढं वादळ कपातच शांत ठेवायचं असतं. नाही तर टीम आणि खेळाडूची कारकीर्द विस्कटायला वेळ लागत नाही. त्याचं ज्वलंत उदाहरण म्हणजे इंग्लंडचा केविन पिटर्सन, आपला मनोज प्रभाकर, आणि सिद्धू!

क्रिकेट खेळणं हे लढाईसारखंच असतं. लढाई लढताना, जिंकताना, हरताना जितके वार केले जातात तितकेच, किंबहुना जास्तच झेलावेही लागतात. त्या जखमांच्या खाणाखुणा शरीरासोबत मनावरही उमटत असतात. सतत मैदान गाजवत असताना मनावरील या जखमा, कटू आणि वेदनादायक अनुभव खोल कुठंतरी दबून राहतात, नव्हे ते दाबून ठेवावे लागतात. पण शस्त्रं खाली ठेवल्यानंतर मनातल्या या जखमांचा भार, ते अनुभव कुठल्या ना कुठल्या माध्यमातून बाहेर येतातच! सचिननं तो भार 'प्लेइंग इट माय वे' द्वारे शब्दरुपानं पानांवर उतरवला इतकंच.

बॉलर्स; दुर्दैवाचे धनी!

स्वीप, रिव्हर्स स्वीप, स्कुप, स्वीच हिट... क्रिकेटची जस-जशी उत्क्रांती होत गेली, तस-तशी खेळाडूंनी अशी अनेक इनोव्हेशन्स केली. (क्रिकेटमधे पेटंट हा प्रकार अजून आलेला नाही. त्यामुळे अमुक एक शॉट तमुक एका खेळाडूच्या परवानगीशिवाय खेळला जाऊ शकणार नाही, हा नियम अजुनतरी लागू झालेला नाही.) बॅट्समनसाठी तशी फारशी बंधनं नाहीत. कुणीही कुठलाही शॉट क्रियेटीव्हली कसाही खेळू शकतो. इकडे बॉलर्सकडे फारसे पर्याय नाहीत. वंशपरंपरागत चालत आलेली तीच ती आउट-स्विंग, इन-स्विंग, कटर, लेग-कटर अशी आयुधे. बॉलर जर तगडा असेल तर बॅट्समनला घाबरवण्यासाठी बाउंसर नावाचा तोफगोळा. स्पिन बॉलर्सची अवस्था तर मध्यमवर्गीय कुटुंबासारखी. लेग-स्पिनर असेल तर लेग-स्पिन, गुगली, फार-फार तर फ्लिपर. ऑफ-स्पिनर त्याहीपेक्षा मर्यादीत, बॅट्समनसाठी ती मेजवानीच असते. बिचार्‍यांना तोंड दाबून बुक्क्यांचा मार सहन करावा लागतो.

काही बॉलर्सनी थोडेफार इनोव्हेशन करण्याचा प्रयत्न केला. पण ते सर्व वादग्रस्तच ठरले. या इनोव्हेशनचा श्रीगणेशा केला इम्रान खान याने. रिव्हर्स-स्विंगला तिखटपणा आणण्यासाठी त्याने नखे आणि टोपणाचा वापर करुन सीम कुरतडण्याचा प्रताप केला होता. त्यामुळे बॉल कधी खाली रहायचा तर कधी झप्पकन बाउंस व्हायचा. काही महाभागांनी तर बॉलची शाइन आणि स्विंग टिकवण्यासाठी व्हॅसलीनचा वापर केला होता. ही इनोव्हेशन्स तशी बेकायदेशीरच होती. खरे इनोव्हेशन आणले ते सकलेन नामक बॉलरने. ऑफ-स्पिन बॉलिंगला नवसंजीवनी देण्यासाठी त्याने पुढाकार घेतला. नेहमीच्या ऑफ-स्पिनसोबत एक बाहेर वळणारा बॉल त्याने विकसीत केला आणि त्याला नाव दिलं 'दुसरा'. ज्या टप्प्यावरुन तो ऑफ-स्पिन टाकायचा त्याच टप्प्यावरुन बेमालुमपणे 'दुसरा' वळवायचा. 'दुसरा' हा सकलेनच्या आज्ञाधारक सेवकाप्रमाणे होता.

नवीन काही आले की लगेच त्याची कॉपी सुरु होते. 'दुसरा'पण त्याला अपवाद नव्हता. अनेकांनी या 'दुसर्‍या'साठी प्रयत्न केले. आणि इथेच परत दुर्दैव आडवे आले. या 'दुसर्‍या'पायी आय.सी.सी.चा ससेमिरा स्पिन बॉलर्सच्या मागे लागला. राजेश चौहान, हरभजन, मुरलीधरन, सम्युअल्स, शोएब मलिक, या सर्वांना बॉलिंग एक्शनसाठी बायो-मेकॅनिक्सच्या एक्स-रेमधून जावे लागले. राजेश चौहानला तर कपडे काढून तासन्‌तास नेटमधे बॉलिंग करायला लावलं होतं. मुरलीधरनला तर आयुष्यभर संशयाच्या नजरेखालीच बॉलिंग करावी लागली.

आता परत दोन गुणी बॉलर्स संशयाच्या भोवर्‍यात सापडलेत. अजमल आणि सुनिल नरायन (कुणी नरीन म्हणतं). अजमल बॉलला फ्लाईट देऊन 'दुसर्‍यामधे' बॅट्समनला अडकवतो, तर नरीनचा 'मिस्टरी बॉल' डोळ्याला दुर्बीण लावूनही ओळखता येत नाही. पण आय.सी.सी.ला हेही बघवले नाही. दोघांचीही रवानगी (बॉलिंग) सुधारगृहात करण्यात आली आहे. नियमावलीनुसार, बॉलिंग करताना हाताचा कोपरा १५ अंशापेक्षा जास्त वळता कामा नये. अजमल आणि नरीनचा हात अनुक्रमे ४० आणि २२ अंशाने वळतो. हे थोडेसे जास्त आहे. पण तरीही रमीज राजा यांच्या म्हणण्यानुसार खरे तर नियमावलीत थोडी दुरुस्ती होणे गरजेचे आहे. आधीच बॉलर्स म्हणजे रंजली गांजलेली प्रजाती आहे. त्यांच्या पदरी नेहमी अवहेलनाच आल्या आहेत. त्यांना थोडीशी तरी सवलत मिळायला हवी. बॅट्समनचाही जरा कस लागू दे. आणि तसेही क्रिकेटमधे बॉलर आणि बॅट्समनचा मुकाबला बघण्यातच मजा असते ना राव!

कॅलिस- चोविस कॅरेट हिरा

दक्षिण आफ्रिकेत दोन गोष्टींचं पीक मुबलक प्रमाणात येतं. एक, अप्रतिम हिरे आणि दुसरं म्हणजे अजोड असे ऑल-राउंडर क्रिकेटर! १९९१ साली क्रिकेट जगतात री-एंट्री झाल्यानंतर कदाचित आफ्रिकेनंच सर्वात जास्त हिर्‍यासारखे ऑल-राउंडर क्रिकेट जगताला दिले आहेत - मॅकमिलन, पोलॉक, क्लुसनर, क्रोनिए, आणि कॅलिस. पैकी कॅलिस हा पैलू पाडलेला चोविस कॅरेटचा लखलखता हिरा होता. संपूर्ण करियरमधे या हिर्‍याची चमक सतत तेजःपुंजच राहिली.

१९९५-९६ साली सोनेरी केस असलेल्या या स्टाइलिश खेळाडूनं करियरला सुरुवात केली. आफ्रिकेच्या संघाचा दबदबा त्याकाळी नुकताच चालू झाला होता. आपल्या इथं बॉलरनं जरा चांगली बॅटींग केली, की लगेच घिसाडघाई होते त्याला ऑल-राउंडरचा शिक्का मारण्यासाठी. पण जातिवंत ऑल-राउंडर होणं किंवा असणं ही फार दुर्मिळ गोष्ट आहे. त्याला क्रिकेट देवाचा आशिर्वाद घेऊनच जन्मावं लागतं.

क्रिकेटच्या भाषेत बोलायचं झालं, तर ऑल-राउंडरमधे प्रकार दोन - बॉलिंग ऑल-राउंडर आणि बॅटिंग ऑल-राउंडर.

म्हणजे बेसिक स्किल हे बॉलिंग पण सोबत बॅटिंगही जमते, तो बॉलिंग ऑल-राउंडर. इम्रान खान, वसिम अक्रम, शॉन पोलॉक, कपिल देव, हॅडली हे बॉलिंग ऑल-राउंडर या कॅटेगरीमधले.तर दुसर्‍या प्रकारात पिंड बॅटिंगचा, पण बॉलिंग टाकता येते, तो बॅटिंग ऑल-राउंडर. हंसी क्रोनिये, स्टिव्ह वॉ, क्लाइव्ह लॉइड, रवी शास्त्री, क्लुसनर हे बॅटिंग ऑल-राउंडर या कॅटेगरीतले. पण या दोन्ही प्रकारात कुठली तरी एक बाजू दुर्लक्षित राहते.

तर या दोन्ही प्रकारामधे जे पारंगत असतात, निष्णात असतात, त्यांना बॅटलिंग ऑल-राउंडर अशी संज्ञा दिली, तर ती वावगी ठरू नये.क्रिकेट इतिहासात फार कमी प्लेयर्स या कॅटेगरीमधे सातत्य ठेवू शकले. सर गॅरी सोबर्स, बोथम, आणि कॅलिस हे या कॅटेगिरीमधले मोजके नामवंत.

क्रिकेटमधे बॉलर आणि बॅट्समन यांची सांगड घालून परफेक्ट-११ची टीम तयार करणं, हे महाकठीण काम. अशा वेळी कॅलिससारखे ऑल-राउंडर देवासारखे धावून येतात.

कॅलिस बॅटिंगच्या बाबतीत टेक्निकली एकदम परफेक्ट. फॉरवर्ड डिफेन्स, बॅकफूट ड्राइव्ह, कव्हर-ड्राइव्ह, स्ट्रेट ड्राइव्ह, फ्लिक... सर्व शॉट पुस्तकात दिल्याप्रमाणं अगदी काटेकोर. शॉट खेळताना त्याचा बॅलन्स कधीही ढळला नाही.

तसं बघितलं तर ऑल-राउंडर म्हणजे फक्त बॅटिंग-एके-बॅटिंग किंवा वाटेला आलेल्या ओव्हर टाकणे नव्हे. संघाचा तो आधार असतो. पाच किंवा सहा नंबरवर येऊन तो टीमच्या स्कोअरमधे नाही म्हटलं तरी चाळीस-पन्नासची भर घालतो. कॅलीसनं अशा बर्‍याच वेळा आफ्रिकेला संकटातून बाहेर काढलं आहे. २०११ सालची भारत-आफ्रिका टेस्ट आठवते? आपल्याकडं दीडएकशे रन्सची आघाडी होती. कॅलिस जखमी, आफ्रिका १३० वर सहा विकेट. आपण मालिका जिंकणार, हे जवळपास निश्चित! पण कॅलिस आला, मॉर्कलला सोबत घेऊन सेंन्चुरी मारली, आणि आफ्रिकेला फक्त सामन्याच्याच नव्हे तर मालिका पराभवाच्या संकाटातूनही वाचवलं. अशा अनेक संस्मरणीय खेळी कॅलिसनं खेळल्या आहेत. कॅलिस या नावाचा धाक प्रतिस्पर्धी संघात नेहमी असायचा... कॅलिसमधल्या बॉलरनंही बॅटिंगप्रमाणंच तगडा परफॉर्मन्स दिला होता. उमेदीच्या काळात १४० ते १४५ या स्पीडनं तो बॉलिंग टाकायचा. इतकंच नव्हे, तर कॅलिस हा एक उत्कृष्ट असा स्लीप-फिल्डरही होता. आपण सचिनबद्दल बोलतो, लाराबद्दल बोलतो, पाँटींगची स्तुती करतो; पण कॅलिसही त्यांच्याच तोडीचा होता. मित्रांनो, कसोटी आणि वन-डेमधे दहा हजारापेक्षा जास्त रन्स, तीनशेपर्यंत विकेट्स, आणि दोनशे कॅचेस! खरंच, कॅलिस एक लिजंड होता... किंबहुना 'चोविस कॅरेट हिरा' ही उपमाच त्याच्यासाठी योग्य ठरेल!

प्रिय विराट.......

प्रिय विराट.......

                                        

प्रिय विराट,

मित्रा कसा आहेस? काही नाही रे, म्हटलं सहज चौकशी करावी, इंग्लंडमधे 'ऑल क्लियर' आहे ना? कारण इंग्लंडमधे गेल्यापासून तू जरा 'थंड-थंड' वाटतोयस. दोन टेस्ट झाल्या, नेहमी तुझी गाडी एका 'किक'मधे स्टार्ट होते आणि सुसाट वेगात झीरो टू हन्ड्रेड क्रॉस करते; पण इथे तुझी गाडी स्टार्टच होत नाहीये. फिल्ड करतानापण बॉडी लँग्वेजही थोडी सॉफ्ट वाटतीये. ते एग्रेशन, पॅशन मंदावल्यासारखं जाणवतंय.

नाही, लोक कुजबुजतायत अनुष्का आणि तुझ्या अफेयरबद्दल. अशी चर्चा चालू आहे की, त्या नकछडीच्या सान्निध्याने तुझ्या बॅटिंगला ब्रेक लागलाय. हरी ओम!

मित्रा, थोडं सांभाळून! भले-भले खेळाडू या बॉलिवूड ग्लॅमरच्या मोहजालात कोळ्याच्या जाळ्यात अडकावे त्याप्रमाणे अलगद अडकलेत. याला विदेशी खेळाडूही अपवाद नाहीत. आणि त्याचे काय परिणाम झालेत, याविषयी तू पुरेपूर जाणतोस. सोबर्स - अंजू महेंद्रू, विव्ह रिचर्ड्स - नीना गुप्ता, रवी शास्त्री - अमृता सिंग ही रेट्रो काळातली अफेयर्स. पैकी विदेशी खेळाडूंचं राहूदे रे! त्यांची लाइफ-स्टाईलच अशी आहे - खा, प्या, खेळा, मजा करा, आणि 'सोडून' द्या. ते जास्त मनाला लावून घेत नाहीत. आपला पिंड तसा नाही राजा; आपण विचलीत होतो. अझरचंच उदाहरण घे! ९०च्या दशकात संगीता बिजलानीच्या पुंगीने अशी भुरळ घातली की, अझर स्मृतीभ्रंश झालेल्या रोग्यासारखा वाटत होता. स्क्वेयर कट आणि फ्लिक हे आपले पाळलेले शॉट आहेत हेच तो विसरला होता. लांब कशाला, युवराज - दीपिका आणि धोनी - दीपिका हा डबल-बार कसा होता! २००७ च्या ऑस्ट्रेलिया दौर्‍यात युवराजला नामी संधी होती, टेस्ट टीममधे जम बसवण्याची. धोनीनं दीपिकामधून अलगद अंग काढून घेतलं, पण युवराज मात्र दीपिकाच्या मागं फरफटत गेला आणि परत टेस्ट टीममधे कधीही जम नाही बसवू शकला. गांगुलीही नगमासोबत थोडा भरकटत होता, पण वेळीच सावरला. अशा या कथा आणि व्यथा, क्रिकेट - बॉलिवूड अफेयर्सच्या.

क्रिकेट फार अजब खेळ आहे बाबा! इथं फॉर्म आणि फुटवर्क एकदा लडबडलं की सगळंच बिघडतं. मान्य आहे तू तरुण आहेस, थोडंफार अट्रॅक्शन असणार. पण हे विसरू नकोस - तू एक धाकड, हाय-कॅलिबर आणि निडर बॅट्समन आहेस. टीमची कमान बर्‍याच अंशी तुझ्यावर अवलंबून आहे. येणार्‍या काळात इंडीयन टीमचा कॅप्टनही होशील. या तारकांचं काय, खोबरं तिकडं चांगभलं. त्यामुळं भावा, अशा प्रलोभनानं आपलं लक्ष विचलीत होऊ देवू नकोस.

जोपर्यंत स्कोअरची 'भरती' आहे तोपर्यंत ठीक आहे. पण एकदा 'ओहोटी' चालू झाली, की एक्स्पर्ट्सची करडी कठोर नजर प्रत्येक बारीक गोष्टींचा कीस काढायला तयार असते. मग तुझं मेंटल कॉन्सन्ट्रेशन कमी पडतंय, डावा पाय बॉलच्या रेषेत येत नाही, तो जरा शॉट शरीरापासून दूर खेळतोय, बॅट-पॅडमधे गॅप जास्त राहतेय; असे एक ना अनेक (भले ते नसले तरी) उणे-दुणे काढले जातात.

त्यामुळं कोल्हापुरी श्टाइलमधे सांगतो भावा, आपण भलं, आपलं क्रिकेट भलं. 'आपला एकच पक्ष, क्रिकेटवर लक्ष' एवढंच लक्षात ठेव!

"इ बारभी टेस्ट सिरीज ज़ितेकी रही..."

लॉर्डसच्या हिरव्यागार पीचवर इंग्लंडला मात दिल्यानंतर आम्हा क्रिकेटप्रेमींना स्वप्नं पडू लागली होती; आता इंग्लंडमधे आपला झेंडा फडकणार. ईशांत, शामी, वरुण आरून, भुवी, जडेजा इंग्लंड फलंदाजावर हल्लाबोल करणार. कोहली, पुजारा, विजय, रहाणे, धोणी इंग्लंड बॉलर्सचा टिच्चून सामना करणार. पण जेव्हा हे ढग, आता विजयाचा पाऊस पाडणार असे वाटत असताना हवेतच विरुन गेले, तेव्हा लगानचे काही डायलॉग आठवले - "बखतसे पहिले खुशियां..." आणि "इ बार भी टेस्ट सिरीज जितेकी रहीं."

विदेश दौर्‍यागणिक दौरे जाताहेत, अनुभवाची (पराभवाची) शिदोरी बळकट होतेय. अपयश ही यशाची पहिली पायरी आहे, पण अपयशाच्या या पायर्‍या संपता संपत नाहियेत. सिरिज संपल्यानंतर धोनीचे तेच-तेच स्पष्टीकरण - "आम्ही चांगला खेळ केला, पण आमच्या खेळाडूंना या वातावरणात खेळण्याचा अनुभव नसल्यामुळे काही (त्याच-त्याच) चुका झाल्या. या अनुभवाच्या आधारे आम्ही पुढच्यावेळी चांगली कामगिरी करू."

त्यात रवी शास्त्रीने अगदी प्रेमाने समजूत घातली. आपली पोरं अजून कोवळी आहेत, अशा वातावरणात जुळवून घेणे जरा अवघड असते, आपली ताकद वन-डे आणि २०-२० आहे. हे काय जस्टिफिकेशन आहे! (त्याचं बक्षीसही त्यांना मिळालं म्हणा.)

९४, १४८, १५२, १७८ हे आपले मागल्या कसोटीतील स्कोर आहेत.
अरे, तिकडे झिंबाब्वे दोन वेळचं मानधन कसं-बसं मिळवून डेल स्टेन, मॉर्कल यांचा सामना करीत ९० ओव्हर खेळून काढतात. आणि इथं सर्व सुख-सुविधा, बॅटिंग कोच, बॉलिंग कोच, मुख्य कोच असूनही आपल्याला पन्नास ओव्हरही खेळणं जीवावर येतं!

आजही दर्दी क्रिकेट चाहता टेस्ट क्रिकेट आवर्जून बघतो. कारण टेस्ट क्रिकेटमधेच बॉलर बॅट्समनला जाब विचारू शकतो. स्विंग आणि सीम होणार्‍या पीचवर बॅट्समनला नाचवू शकतो. याचा सामना करुन जो बॅट्समन रन्स काढतो त्या रन्सची आणि खेळीची गोडी आणि आत्मियता काही वेगळीच असते...

पण आपल्याला चटक लागली आहे, फक्त वीस-तीस ओव्हर्स खेळून पन्नास-साठ रन्स काढायची. ही सवय म्हणजे जित्याची खोड झाली आहे आता.

इंग्लड विरुद्धच्या या टेस्ट मॅचेसमधे एक गोष्ट प्रकर्षाने जाणवली. पीचवर नांगर टाकून, संयम दाखवत हळूहळू रन्स जमा करायची तसदी भारतीय फलंदाजांना नकोय. बॉल कसा स्विंग होतोय, पीचवर पडल्यानंतर कुठे मूव्ह होतोय, स्विंग कसा कव्हर करायचा, कुठला बॉल ड्राइव्ह करायचा, नवीन बॉलवर सुरुवातीला बॅट शरीराच्या जास्तीत जास्त जवळ ठेवून डिफेन्सिव शॉट कसा खेळायचा, या गोष्टींचा विचार करताना जास्त कुणी दिसलंच नाही. बॉल पुढं दिसला की मार ड्राईव्ह. तुम्ही नेटमधे कितीही सराव करा, कोच तुम्हाला कितीही टिप्स देऊ दे, जोपर्यंत तुम्ही प्रत्यक्ष खेळपट्टीवर राहून सराव केलेल्या गोष्टी अंमलात आणत नाही, त्या मेंटल ब्लॉकमधून बाहेर येत नाही, तोपर्यंत ह्या सर्व गोष्टी म्हणजे पालथ्या घड्यावर पाणी आहे...

आता या सर्व गोष्टी फक्त या सिरीजमधे घडल्या आहेत असं नाही. २०११ पासून १४-१५ टेस्टमधे हेच घडत आलंय.

बरं, ॲन्डरसन, ब्रॉड हे काही बॉलला मंतरलेले धागे-दोरे बांधून बॉलिंग करत नव्हते. इंग्लंडमधे नवीन बॉल, हिरवं पीच, ढगाळ हवामान अशा वातावरणात बॉल स्विंग होणारच. सिमवर पडून कधी आत आणि कधी बाहेर मूव्हमेंट होणारच. अशा गोष्टी हाताळण्यातच तर खरं स्किल असतं. त्यासाठीच तर एवढ्या सगळ्या खेळाडूंमधून अकरा बेस्ट खेळाडू निवडले जातात...

पण जर चॅलेंज स्विकारायचं जिगरच नसेल, गल्ली क्रिकेट खेळण्यातच हे खेळाडू धन्यता मानत असतील, तर वर्षानुवर्षे परदेशात असेच पराभव होत राहतील. आणि प्रत्येक वेळेला राग अनावर होऊन क्रिकेटप्रेमींना सनी देओलचा ड़ायलॉग म्हणावा लागेल -

सिरीजपे सिरीज, सिरीजपे सिरीज, सिरीजपे सिरीज निकलती जा रही है, लेकिन जीत नहीं मिल रही! :-(

Will it be Rise of The Fallen?

Lush green fields including the pitch, those V-necked sweaters, classical field positions, batsman playing classical shots, and the gentlemen spectators clapping in unison; this is the true identity of England’s test Cricket. And on this mother land of cricket five-match test series would commence from 9th of July. Playing conditions heavily determine which team would get advantage. Be it atmosphere, weather, pitches and strategies. Of these, the main determinant is the 22-yard strip; the pitch. The British batsmen always fail to read the spin and bounce of the red wickets of India. They often look confounded to judge the flight and variations of tailor-made spin bowlers. On the other side, plight of our batsmen does not have different story. They too are susceptible against swing and pace, trademark of English bowling. And green wickets further broaden the vulnerability.

We all know what has happened in the last series in England. We went there with a tag of world champions with the expectation that we would dominate the British and win the series. Instead, we conceded defeats, heavy defeats. We were not even in the contest, let alone looking for a win. The string of injuries, lack of cohesive bowling attack and fragmented team unit further added misery to India’s descending performance. It was the biggest flop show of India’s overseas performances. Assaulted by this performance, Dhoni looked too much eager to pounce on England in the reciprocal series on the home soil. He demanded to lay down rank turners in expection that his spin-spiders would hunt the English players. But the strategy boomeranged, and we again surrendered to Cook’s army which grabbed ‘dugana lagan.’

This time too, the prospects are not much bright. Batting section is too much dependent on super-power Kohli, patient Pujara, and dissent Vijay. Rahane and Dhawan are yet to settle in their roles. Gambhir and Rohit are still reluctant to change their habit of chasing the off-stump deliveries. As far as Dhoni is concerned, everybody knows how much he is interested in playing test cricket on green pitches. His recent performances on foreign wickets have proved weak link at no. 6. This is the position which significantly affects team’s overall run-tally. Ishant, Buvi, Shami supported by a spinner; does this bowling unit have the required penetrating power, the amount of venom to develop the thrust or sting to snatch twenty wickets for winning the test matches? I suspect. We have lost two consecutive test series against England. Will this be the rise of the fallen for India or will British extort ‘tiguna lagan?’